De Cocaïne Fabriek

Op de plek waar je nu staat, stond van 1900 tot 1997 de Nederlandsche Cocaïnefabriek. Wat nu een gewone locatie lijkt, was ooit het centrum van een industrie die Nederland tot een wereldspeler in de productie van cocaïne maakte. Hier werd jarenlang op legale wijze een stof geproduceerd die later het symbool zou worden van de internationale drugshandel.

De fabriek werd opgericht in 1900 en groeide uit tot een van de grootste leveranciers ter wereld. In die tijd was cocaïne nog een geaccepteerd medicijn. Artsen gebruikten het als verdovingsmiddel, en het werd vrij verkocht in apotheken. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd het zelfs verstrekt aan soldaten om alert te blijven en hun angst te onderdrukken. De fabriek draaide op volle toeren, met grondstoffen uit Nederlands-Indië, waar op Java grote hoeveelheden cocabladeren werden verbouwd en naar Amsterdam werden verscheept.

Hoewel steeds meer landen het gebruik van cocaïne begonnen te beperken, wist de Nederlandsche Cocaïnefabriek nog decennialang legaal te opereren. Pas in de jaren ’60 werd de productie verboden en begon Nederland de stof te zien als een gevaarlijk en verslavend middel. De fabriek sloot uiteindelijk in 1963, maar bleef tot 1997 in gebruik voor andere farmaceutische producten.

Toch verdween cocaïne niet uit Nederland. Vandaag de dag is het een van de meest gebruikte illegale drugs in het land. Via de haven van Rotterdam komen grote hoeveelheden cocaïne binnen, gesmokkeld tussen containers met fruit, metaal of andere handelsgoederen. De handel in dit lucratieve middel leidt tot gewelddadige conflicten tussen rivaliserende bendes, die strijden om controle over de markt. De industrie mag dan verdwenen zijn, maar de impact van cocaïne is nog altijd zichtbaar in de samenleving.