Het huis met de bloedvlekken

Aan de Amstel, op nummer 216, staat een statig grachtenpand met een lugubere bijnaam: het Huis met de Bloedvlekken. Wie goed kijkt, ziet op de gevel nog altijd vage sporen van symbolen, tekens en woorden die hier eind 17e eeuw met bloed op de muur zouden zijn aangebracht — door niemand minder dan oud-burgemeester Coenraad van Beuningen.

Van Beuningen was geen gewone stadsbestuurder. Geboren in 1622, was hij briljant, belezen en invloedrijk. Hij diende als diplomaat aan verschillende Europese hoven, onderhield contact met koningen en denkers, was jarenlang bewindvoerder bij de VOC én meerdere keren burgemeester van Amsterdam. Maar achter die publieke rol schuilde een man met innerlijke onrust.

In 1684 kocht hij het huis aan de Amstel. Kort daarna trouwde hij met zijn veel jongere buurvrouw Jacoba Bartolotti — een huwelijk dat al snel veranderde in een kil samenleven tussen twee verdiepingen. Ondertussen begon Van Beuningen ook financieel terrein te verliezen, onder meer door ongelukkige investeringen in VOC-aandelen. Die tegenslagen, gecombineerd met persoonlijke spanningen en een steeds meer verwarde geest, deden hem instorten.

In een psychose sneed hij zijn armen open en beschreef hij de buitenmuren van zijn huis met zijn eigen bloed. Kabbalistische tekens, Hebreeuwse woorden, mysterieuze namen – een cryptisch manifest van een man die zich steeds verder van de wereld verwijderde. Ondanks schoonmaakpogingen zijn delen van zijn boodschap drie eeuwen later nog steeds zichtbaar. Zijn nalatenschap staat letterlijk in de muur gekerfd.

En Van Beuningen mag dan in 1693 berooid en vergeten zijn gestorven, zijn aanwezigheid wordt hier nog steeds gevoeld. Wie 's nachts langs het huis loopt, voelt soms een kille rilling. In 2004 meldde Het Parool dat buurtbewoners 's nachts wakker worden van een scherp, spottend gelach dat uit het niets lijkt te komen. En opvallend veel kleine verkeersongelukken vinden plaats precies voor het pand.