Michiel de Ruyter

We staan hier voor het ouderlijk huis van Michiel de Ruyter, aan wat nu de Prins Hendrikkade is. Een plek met geschiedenis — van één van de grootste zeehelden die Nederland ooit gekend heeft.

Michiel Adriaenszoon de Ruyter werd geboren in 1607 in Vlissingen. Hij werkte zich van eenvoudige zeeman op tot luitenant-admiraal-generaal van de Nederlandse vloot. In die functie leidde hij tientallen zeeslagen in de oorlogen tegen Engeland, Frankrijk en Spanje. Hij werd gevreesd en gerespecteerd in heel Europa. Zijn beroemdste wapenfeit is misschien wel de Tocht naar Chatham, waarbij hij in 1667 met zijn vloot de Theems opvoer en de Engelse oorlogsvloot zwaar vernederde. Voor de Republiek was hij een held, voor velen zelfs hét symbool van kracht en vaderlandsliefde op zee.

Maar in het rampjaar 1672 sloeg het sentiment om.

Nederland werd dat jaar van vier kanten aangevallen. De Franse koning Lodewijk XIV trok het land binnen, samen met Engeland en twee Duitse vorsten. De Republiek raakte in paniek. Binnenlandse spanningen liepen op, en raadspensionaris Johan de Witt en zijn broer Cornelis — lang de machtigste mannen van het land — werden in Den Haag gelyncht door een woedende menigte.

De Ruyter was een bekende bondgenoot van de gebroeders De Witt. Dat maakte hem verdacht in de ogen van orangisten, die prins Willem III steunden. Op 6 september 1672 verzamelde zich een vijandige groep voor zijn woning in Amsterdam. De Ruyter was zelf op zee. Binnen zaten zijn vrouw Anna van Gelder, hun dochter en nicht. De menigte scandeerde, gooide met stenen en noemde haar een “landverradersvrouw”.

Het was buurman Wessel Smit, koopman en schutterskapitein, die ingreep. Hij waarschuwde de stadsschutterij, en met hulp van het vendel ‘De wilden Ieren’ werd de menigte uiteen gedreven. De familie bleef ongedeerd.

De Ruyter zou deze aanval pas later vernemen. Hij keerde niet verbitterd terug, maar bleef tot zijn dood trouw aan zijn plicht en het vaderland.