Den Haag tijdens de WOII

De Tweede Wereldoorlog liet diepe sporen na in Den Haag. Een stad vol diplomatie en cultuur veranderde in een plek van angst, verwoesting en verzet.

Burgemeester Salomon de Monchy toonde in het begin van de oorlog moed door de bezetter niet te gehoorzamen. Al in september 1940 werd hij afgezet. Zijn opvolger, NSB’er Harmen Westra, voerde een beleid van collaboratie en onderdrukking.

Voor de Joodse gemeenschap begon het drama in 1942. Met ongeveer 17.000 Joodse inwoners was Den Haag na Amsterdam de grootste Joodse stad van Nederland. Zij woonden verspreid door de stad, onder andere bij de Nieuwe Kerk en in Scheveningen. De meeste overleefden de oorlog niet door systematische deportaties. Hun afwezigheid liet een voelbare leegte achter.

Ook de stad zelf werd zwaar getroffen. De aanleg van de Atlantikwall leidde tot de sloop van complete buurten en de gedwongen verhuizing van zo’n 135.000 mensen. Hele wijken kwamen leeg te staan.

Op 3 maart 1945 vond een van de zwartste dagen plaats. Britse bommenwerpers, gericht op Duitse V2-installaties, raakten per vergissing het Bezuidenhout. Meer dan 550 mensen stierven, duizenden raakten gewond en grote delen van de wijk werden verwoest.

In de Hongerwinter van 1944-1945 kwamen bewoners in bittere omstandigheden terecht. Gebrek aan voedsel en kou kostte ruim 2.100 mensen het leven. Toch bleef de hoop op bevrijding bestaan – en op 8 mei 1945 werd die werkelijkheid.