Nieuwe Kerk

De Nieuwe Kerk werd gebouwd tussen 1649 en 1656, in een tijd waarin Den Haag zich ontwikkelde tot een waar machtscentrum. Het was de eerste kerk in de stad die vanaf de grond af aan was ontworpen als protestantse gebedsplaats, wat veel zegt over het tijdperk waarin ze ontstond. Destijds stond ze op een eiland, omringd door vier grachten, waardoor ze vanuit vrijwel elke richting als herkenningspunt te zien was.

Door de eeuwen heen heeft de kerk vele identiteiten gehad. Het blijft een gebedsplaats, maar het opent ook zijn deuren als concertzaal, waar de oude stenen muren de muziek op een manier dragen die bijna oneerlijk aanvoelt ten opzichte van gewone zalen. In 1990 werd het officieel opgenomen in de Top 100 van de Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed, waarmee zijn plaats in het culturele geheugen van het land werd versterkt.

Maar misschien is het meest opmerkelijke aan dit gebouw wel wie er onder begraven ligt. De filosoof Benedictus de Spinoza rust hier, een man wiens ideeën het Europese denken hebben helpen hervormen en de basis hebben gelegd voor de Verlichting. Een revolutionair denker, begraven in een kerk. Op de een of andere manier past de spanning in dat detail perfect bij hem.