De eerste boeren in Zuid-Nederland.

Rond 5300 voor Christus vestigden zich de eerste boeren in Zuid-Nederland. Ze brachten kennis mee over akkerbouw, veeteelt en het bouwen van houten boerderijen. Deze ontwikkelingen verspreidden zich langzaam richting het Maasmondgebied, waar de lokale bewoners hun leefwijze aanpasten. Ze jaagden nog steeds en visten met fuiken, maar begonnen ook met het verbouwen van gewassen en het houden van vee.

In de Nieuwe Steentijd en de Bronstijd bouwden ze hun boerderijen op rivierduinen en langs waterlopen. Ze kapten bomen voor akkers, hielden schapen en geiten voor wol en melk, en verbouwden tarwe en gerst. Van het graan maakten ze meel met maalstenen.

Tijdens de IJzertijd droogden delen van het moeras op en ontstond nieuwe landbouwgrond. Boerderijen werden gebouwd op hoger gelegen veengronden en langs kreken. De huizen waren van hout, met vlechtwerk en rieten daken, en boden onderdak aan zowel mensen als dieren.

Ze hielden koeien, varkens, schapen en geiten, verbouwden gerst en lijnzaad, en gebruikten houten gereedschap, zoals eenvoudige ploegen. Ze kookten zout uit zeewater en ruilden dit voor metaal en barnsteen.

boerOm in contact te blijven met andere dorpen legden ze paden aan in het moeras. Voor grotere afstanden gebruikten ze bootjes. In Terbregge, bij de Rotte, werd een negen meter lange kano gevonden, uitgehakt uit een eikenstam.