Ladies Antislavery Committee

In 1842 gebeurde iets ongebruikelijks in Rotterdam. Een groep van 129 vrouwen richtte zich rechtstreeks tot koning Willem II met het verzoek om de slavernij af te schaffen. Dit was een doorbraak, want vrouwen hadden toen weinig inspraak.

Ze noemden zichzelf het Ladies Antislavery Committee, verbonden aan de Engelse abolitionistische beweging. In Rotterdam, met veel Britse kooplieden en quakers, waren ideeën over afschaffing al bekend. Quakers benadrukten gelijkheid en geweldloosheid en vochten actief tegen slavernij. De brief van de vrouwen veroordeelde slavernij als een systeem dat mensen tot ‘blote werktuigen’ maakte en wees op het onrecht tegen vooral vrouwen.

Willem Cornelis Mees, advocaat en leraar, gaf in 1840 de anti-slavernijbeweging nieuw leven en sloot zich aan bij het Rotterdamsch Comité tegen slavernij. In 1842 tekenden meer dan 125.000 mensen een verzoek aan de koning.

Willem II beloofde verandering ‘in de toekomst’, een vage toezegging. Toch bleef de druk groeien. In 1862 werd besloten dat op 1 juli 1863 de slavernij in de Nederlandse koloniën werd afgeschaft.

De actie van het Ladies Antislavery Committee was ook een eerste stap voor vrouwen om gehoord te worden. Hun moed bleef niet onopgemerkt.