Wederopbouw

Na de verwoestende Rotterdamse Blitz van mei 1940 lag het centrum in puin: meer dan 30.000 woningen, winkels en pakhuizen gingen in vlammen op. Pas na de Duitse capitulatie in 1945 kon de stad echt beginnen met opruimen en herbouwen. De gemeenteraad vroeg stedenbouwkundige Willem Gerrit Witteveen om een totaalplan te maken dat ruimte bood aan brede verkeersaders, moderne kantoren en vooral licht en lucht. 

Zijn ‘Basisplan’, gepresenteerd in september 1946, zette de toon voor een radicale transformatie: geen herstel van het oude stratenpatroon, maar een nieuwe stad die symbool stond voor vooruitgang. Op 18 mei 1947 vierde Rotterdam voor het eerst "Dag van de Bouw", een jaarlijkse feestdag waarop Rotterdammers konden zien hoe snel kantoren, warenhuizen en woonflats uit de grond rezen. 

Toch sloeg rond 1968 de publieke opinie om; men noemde het strakke centrum "kil" en "on-Nederlands". Critici vergeleken de nieuwe woonblokken zelfs met barakken. Dat leidde tot een tweede golf plannen: meer speelse hoogbouw, kleurrijke gevels en de latere iconen als het Schouwburgplein en de Kubuswoningen. Zo werd de wederopbouw zelf een hoofdstuk in voortdurende vernieuwing.