Anna Maria van Schurman

Anna Maria van Schurman, geboren in Keulen op 5 november 1607, was al op jonge leeftijd een wonderkind. Afkomstig uit een rijke familie, toonde ze een opmerkelijke bekwaamheid in verschillende disciplines. Toen ze vier jaar oud was, kon ze lezen; op haar zesde beheerste ze ingewikkelde papierknipsels en op haar tiende blonk ze uit in borduren, ze leerde het in slechts drie uur. Haar vroege geschriften weerspiegelen een zelfgedreven zoektocht naar kennis, zoals ze vaak zei: "Ik moest veel dingen ontdekken die niemand me kon leren."

Haar vader herkende haar buitengewone talenten en besloot haar klassieke vakken te leren naast haar broers. Dit was een zeldzaam voorrecht voor een adellijke dame in die tijd. Haar opleiding bleef niet beperkt tot academische bezigheden; ze leerde ook schilderen, papiersnijden, houtsnijden en kalligraferen.

Anna leerde vooral door privé-onderwijs en zelfstudie, maar ze onderhield ook correspondentie met vooraanstaande intellectuelen, waaronder Gisbertus Voetius, een professor aan de Universiteit van Utrecht en hun buurman.

De eerste jaren van Anna's leven werden gekenmerkt door veelvuldige verhuizingen als gevolg van religieuze vervolging na de Reformatie, omdat haar familie protestants was. Na de dood van haar vader in 1626 vestigde het gezin zich weer in Utrecht, waar haar opleiding verder bloeide.

Als twintiger werd Anna's huis een knooppunt voor intellectuelen en trok bezoekers aan zoals Jacob de Witt. Ze was niet alleen een fervent leerling, maar ook een kunstenares die zelfverzekerd haar gaven erkende en ooit verklaarde dat ze "door God immens begenadigd was in de kunsten".

In 1636 bereikte Anna Maria van Schurman een belangrijke mijlpaal door de eerste vrouwelijke student te worden die zich inschreef aan de Universiteit van Utrecht, en eigenlijk aan elke universiteit in Nederland. Haar reis illustreert niet alleen haar uitzonderlijke intellect en artistieke bekwaamheid, maar ook haar rol als wegbereider voor vrouwen in de academische wereld.