Catharijneconvent

Er zijn maar weinig gebouwen die zoveel verschillende bestemmingen hebben gehad als het gebouw waar je nu naar kijkt. Het Catharijneconvent, verscholen achter middeleeuwse muren in het centrum van Utrecht, begon in 1366 als opvangcentrum voor daklozen. Een eeuw later werd het een karmelietenklooster, daarna een johannietenklooster en vervolgens een stadsziekenhuis waar tot 1811 patiënten werden behandeld. In 1914 sliepen hier Belgische vluchtelingen na hun vlucht voor de Eerste Wereldoorlog. Tijdens de Tweede Wereldoorlog gebruikten Duitse troepen het als opslagplaats.

Sinds 1979 is het een museum, en eerlijk gezegd voelt dat als de juiste bestemming. De collectie binnen bevat meer dan 50.000 objecten: middeleeuwse manuscripten waarvan de inkt na zes eeuwen nog steeds scherp is, gebeeldhouwde houten altaarstukken, drieluiken van Vlaamse meesters, gouden liturgische voorwerpen die ooit op kerkaltaren in heel Nederland stonden. Elk object vertelt een verhaal over hoe het christendom de Nederlandse cultuur, architectuur en het dagelijks leven heeft gevormd.

Wat het Catharijneconvent zo bijzonder maakt, is dat het gebouw zelf deel uitmaakt van de collectie. Elke stenen muur en elk gewelfd plafond heeft eeuwen van gebed, lijden, genezing en geschiedenis in zich opgenomen.

En ergens daarbinnen, waarschijnlijk tussen de Vlaamse schilderijen en de cadeauwinkel, stond ooit een Duitse voorraadkist.