De residentie van de directeur

Gerlacus Ribbius Peletier was niet iemand die dingen op een rustige manier aanpakte. In 1870 bouwde hij op deze plek aan de Oudegracht een huis dat, hoe je het ook bekijkt, absurd groots was voor een gevelbreedte van slechts zeven meter. Doe een stapje achteruit en bekijk het gebouw voor je eens goed. Je kunt niet naar binnen, maar als je dat wel kon, zou je een dubbele trap aantreffen geflankeerd door gebeeldhouwde kariatiden – die vrouwelijke figuren die de architectuur ondersteunen – en gewelfde plafonds die niet zouden misstaan in een Frans paleis.

Het huis wisselde in de loop van de decennia van eigenaar en kwam in handen van families met namen als Lebret en Van Baaren, maar het behield zijn elegantie tot aan de Tweede Wereldoorlog. Tijdens de bezetting werd het gebouw gebruikt als plaatselijk hoofdkwartier voor de NSB, de Nederlandse nazipartij. Dat specifieke hoofdstuk zorgt er vaak voor dat het stil wordt in de kamer.

Na de oorlog werd de trap die Ribbius Peletier had laten bouwen om indruk te maken op gasten, een fietsenstalling. De hal werd een kledingfabriek. Het marmer barstte, het goud verdween onder lagen verf, en de gemeente die het uiteindelijk in de jaren zeventig kocht, kon zich nooit veroorloven het goed te restaureren.