De Wharf Cellars in Utrecht

De Utrechtse kooplieden waren geen bijzonder briljante ingenieurs. Ze waren gewoon bang voor overstromingen. Toen ze de grachten groeven, stapelden ze al die uitgegraven aarde op de oevers, waardoor het straatniveau vier tot vijf meter boven het water kwam te liggen. Die kloof tussen straat en gracht werd een kans, en slimme handelaren lieten die niet onbenut. Ze groeven tunnels vanuit hun keldervloeren rechtstreeks naar de waterkant, zodat goederen direct van de boot naar de opslag konden rollen zonder dat iemand kratten een steile kade op hoefde te sjouwen.

Die tunnels werden breder, kregen degelijke muren en boogramen, en na een paar eeuwen van particulier initiatief beschikte Utrecht uiteindelijk over bijna twee kilometer aan ondergrondse havenruimtes die onder de stad liepen. Er zijn vandaag de dag 732 van deze kelders, en geen twee zijn hetzelfde, omdat ze stuk voor stuk op een ander moment zijn gebouwd door een andere eigenaar met andere ideeën.

Middeleeuwse wijnhandelaren sloegen hier vaten op. Later kwamen er bierbrouwers bij. En champignonkwekers. In de 19e eeuw woonden arme gezinnen in deze vochtige, benauwde ruimtes. Tegen de 20e eeuw werden in sommige kelders varkens gehouden, totdat de stad uiteindelijk een grens trok en zei: absoluut niet.

Tegenwoordig bevoorraadt een bierboot nog steeds de bars aan het kanaal, omdat vrachtwagens al decennia lang beperkt zijn tot twee ton boven deze oude gewelven.