Domkerk Utrecht

Ergens in het koor van deze kathedraal staan twee kleine kistjes met daarin de ingewanden van de keizers van het Heilige Roomse Rijk, Conrad II en Hendrik V, die beiden in de 11e en 12e eeuw in Utrecht zijn overleden. Volgens middeleeuwse begrafenisgebruiken werden de stoffelijke resten van een persoon over meerdere heilige plaatsen verdeeld om de goddelijke bescherming te vergroten; zo kwam Utrecht aan de organen. De kistjes staan er nog steeds.

Dat is het soort plek dat de Domkerk is: gelaagd, vreemd en stilletjes buitengewoon. Stap naar binnen en begeef je naar de kapel van bisschop Jan van Arkel. Aan de muur hangt een stenen reliëf uit circa 1500 waarop Sint-Anna te zien is, omringd door zes heiligen. Elk gezicht is eraf geslagen, weggehaald tijdens de beeldenstorm van 1580. Het reliëf verdween vervolgens onder een dikke laag witkalk en werd pas herontdekt tijdens restauratiewerkzaamheden in 1919. De schade is nooit hersteld. Je kunt de figuren nog steeds herkennen aan wat ze bij zich dragen: Jakobus de Meerdere aan de sint-jakobsschelpen op zijn mantel, Catharina van Alexandrië aan het gebroken wiel aan haar voeten.

Een rijke kanunnik betaalde voor een altaarstuk in dezelfde kapel en zorgde ervoor dat iedereen dat wist door het familiewapen van de familie Pot zowel in de vloer als in het kunstwerk zelf te verwerken. De beeldenstormers sloegen de gezichten kapot. Ze lieten het familiewapen ongemoeid.

Sla de binnenplaats tussen de kerk en de toren niet over. Het is een van de meest vredige plekjes in de stad, en het bestaat alleen maar omdat een storm het schip in 1674 vernielde en niemand ooit de moeite nam om het te herbouwen.