Het oneindige gedicht van Utrecht

Een gedicht dat nooit eindigt klinkt als iets wat een ietwat obsessieve dichter om drie uur ’s nachts zou bedenken. Maar hier aan de Oudegracht ligt die droom letterlijk in de grond naast de Smeebrug. Kijk naar beneden en je ziet meer dan honderd meter aan kleine steentjes die letters, woorden en versregels vormen, zich uitstrekkend langs de gracht.

Ingmar Heytze en Michael Makers bedachten dit idee: een permanent kunstwerk dat nooit ophoudt met groeien. Elke zaterdag voegt iemand een nieuwe letter toe. Geen woord, geen strofe. Eén letter. Dat is het tempo, langzaam en weloverwogen, net als de gracht zelf. Tot nu toe zijn er meer dan 1.100 letters geplaatst, en als de traditie standhoudt, zal het gedicht uiteindelijk rond het jaar 2080 het Ledig Erf bereiken.

Het is een ode aan Utrecht en iedereen die deze stad zijn thuis noemt, waarbij verleden, heden en toekomst worden verweven in één lange, ongehaaste zin. Het gedicht geeft niets om algoritmen of deadlines. Het groeit gewoon.

Dat betekent dat er ergens daarbuiten al iemand is geboren die het voltooide gedicht zal lezen. Ze weten het alleen nog niet.