Sint-Willibrord

Willibrord was een man met haast. Hij werd rond 658 in Engeland geboren, stak de Noordzee over en kwam aan in wat nu Nederland is, met maar één doel voor ogen: de Friezen tot het christendom bekeren. Geen geringe opgave, gezien het feit dat de Friezen op dat gebied bekend stonden om hun koppigheid.

Het bronzen beeld dat u nu ziet, hier op het Janskerkhof, toont hem halverwege zijn reis, zittend op een rijkelijk versierd paard, gehuld in een lange bisschopsmantel, met een mijter op zijn hoofd. Hij ziet er zelfverzekerd uit, wat waarschijnlijk klopt. Willibrord had de steun van de paus en de Frankische koning, en hij wist daar goed gebruik van te maken.

Hij vestigde zich in het oude Romeinse fort Traiectum, de oude naam voor Utrecht, en ging aan de slag. Hij gaf opdracht tot de bouw van twee kerken op het Domplein, op slechts een korte wandeling van waar u nu staat: de Sint-Salvatorskerk en de Sint-Maartenskerk. Die twee gebouwen vormden de basis van de identiteit van Utrecht als religieus centrum voor de komende eeuwen.

Dit standbeeld werd onthuld in november 1947, net na de Tweede Wereldoorlog, wat het een extra betekenislaag geeft. Een stad die zichzelf weer opbouwt en ervoor kiest de man te eren die haar in de eerste plaats heeft gebouwd.