In juli 1942 trok een gezin van vier zich terug achter een draaibare boekenkast in het smalle pand aan de overkant, en uiteindelijk zaten er acht mensen verborgen. We blijven aan deze kant van het water staan, waar je de hele gevel van 263 in één keer ziet en de rij er niet tussen staat.
Anne Frank was dertien toen ze onderdook. Binnen gold een streng regime, met overdag geen stromend water, geen doorgetrokken wc, zachte stemmen en bewegingen alsof de vloer hen kon verraden, want beneden werkten mensen die van niets wisten. Door een raampje ving ze stukjes lucht op en de kastanjeboom in de tuin, de boom die in 2010 bij een storm omwaaide en waarvan nu stekken over de hele wereld groeien.
In die krappe ruimte vulde ze met scherpe observaties, grappen, angst en ruzies met haar moeder. Ze wilde schrijfster worden, en dat is haar gelukt op een manier die niemand had kunnen bedenken, want haar dagboek is in meer dan zeventig talen gelezen door tientallen miljoenen mensen. In augustus 1944 werd de schuilplaats ontdekt.
Haar hele verhaal, van het huis waar ze opgroeide tot deze gevel, vertellen we in onze wandeling over Anne Frank en haar leven in het Achterhuis.
We steken de brug over naar de overkant, volgen het water naar het noorden tot voorbij de Egelantiersgracht en slaan daar de Eerste Egelantiersdwarsstraat in.
Bronnen. Verhaal: nl.wikipedia.org Foto's: Stadsarchief Amsterdam
