De brede, drukke weg die je net bent overgestoken past slecht bij de smalle straatjes eromheen, en dat komt doordat de ooit werkelijk een gracht was. De Jordaan telde er elf, en een deel ervan is gedempt om de stank en de ziektes de baas te worden. Waar een straat hier opeens ruimte heeft, lag vroeger water.
Toen de wijk in de zeventiende eeuw werd aangelegd, kregen de rijken de en kwam de Jordaan voor alle anderen. De huizen stonden dicht op elkaar gepakt, de stegen waren nauwelijks breed genoeg om elkaar te passeren, en het water voor de deur deed dienst als open riool. Alleen de geur al moet overweldigend zijn geweest.
In de negentiende eeuw was het er slechter aan toe dan ooit, met funderingen die wegzakten in de zachte Amsterdamse grond en panden die onder hun eigen gewicht instortten, terwijl hele gezinnen woonden in vochtige kamers waar amper licht binnenkwam.
In de jaren zestig wilde de stad een groot deel van de buurt tegen de vlakte gooien. De bewoners kwamen in verzet en wonnen, kunstenaars en studenten trokken in de leeggelopen panden, en pas daarna volgden de mensen met diepere zakken. De Jordaan waar je nu doorheen loopt dankt zijn bestaan aan die ruzie.
We lopen de Rozenstraat verder uit, slaan rechtsaf een dwarsstraat in en houden die aan tot het water van de Bloemgracht voor ons ligt.
Bronnen. Verhaal: Stadsarchief Amsterdam Foto's: Stadsarchief Amsterdam Toussaint, Willem (1865-1929)
