Langs het Entrepotdok staat een rij pakhuizen van bijna een halve kilometer lang, en boven elke deur staat een stadsnaam. Ze lopen op alfabetische volgorde, want dat was wat een pakhuisknecht nodig had om tussen ruim tachtig deuren de juiste te vinden.
Hier zat vanaf 1827 het Algemeen Rijksentrepot. Goederen die Amsterdam alleen passeerden op weg naar elders , en pas wanneer een partij de poort uit ging de markt op kwam de belasting erbij kijken. Dat maakte de stad weer aantrekkelijk als doorvoerhaven, en het terrein kreeg een eigen muur, een eigen poort en eigen bewakers.
Achter die deuren lagen koffie, thee, tabak, rijst en wijn, soms jarenlang, wachtend op een koper ergens anders in Europa.
Tegenwoordig wonen er mensen. In de jaren tachtig van de vorige eeuw werd het hele blok verbouwd tot een paar honderd woningen, met de oude gevels en de stadsnamen erboven nog intact. Aan de overkant van het water ligt Artis, dus wie hier op de kade staat kijkt uit op de vlakte waar de zebra's en de gnoes lopen.
Bronnen. Verhaal: Stadsarchief Amsterdam; Wikipedia, Entrepotdok
