De huizen om je heen zijn neergezet met geleend geld en met haast. Vanaf de jaren zeventig van de negentiende eeuw bouwden aannemers hier op eigen houtje, met hypotheken van de banken en in de verwachting dat de woningnood de huren vanzelf omhoog zou duwen. Ze persten er zoveel mogelijk gevels per straat in, allemaal even breed en even hoog, en die herhaling zie je nog altijd zodra je deze straat in kijkt.
Dat tempo had een prijs. Een ingezonden brief in het beschreef panden van vier verdiepingen met muren van een enkele steen dik, bij elkaar gehouden door balken zo dun als een plank. De gezondheidscommissie had al in 1872 gewaarschuwd dat er met de veiligheid van de bouwvakkers een loopje werd genomen.
Op 21 september 1876 stortten in de Ferdinand Bolstraat, de straat waar we zo naartoe lopen, twee huizen in aanbouw in, en een derde ging in de val mee. De gemeente hield nauwelijks toezicht op wat hier verrees, en pas met de Woningwet aan het begin van de twintigste eeuw kwam daar een eind aan.
We volgen deze straat verder in westelijke richting, tot we bij de Ferdinand Bolstraat komen.
Bronnen. Verhaal: Ons Amsterdam, Hier gebeurde het: Ferdinand Bolstraat, 21 september 1876; Gemeente Amsterdam, Het rauwe leven in De Pijp Foto's: Stadsarchief Amsterdam
