Deze gracht in de oude binnenstad staat vol , en veel bezoekers lezen daarin dat wiet in Nederland legaal is. De werkelijkheid is een constructie met een eigen naam: het gedoogbeleid.
Tot halverwege de twintigste eeuw was hasj hier vrijwel onbekend. In 1953 werden bezit en productie strafbaar gesteld, precies in de jaren dat het gebruik in Amsterdam en Rotterdam begon te stijgen. Vanaf de jaren zestig ging dat sneller, en in 1972 opende in de stad de eerste coffeeshop.
Vier jaar later koos de wetgever een andere weg. ging softdrugs en harddrugs apart behandelen, zodat iemand die wiet kocht buiten de wereld van de heroïne bleef. Verkoop is sindsdien strafbaar en wordt gedoogd zolang een shop zich aan de regels houdt, met hoogstens vijfhonderd gram voorraad en niets aan minderjarigen.
De vreemde kant zit aan de achterdeur: de verkoop over de toonbank wordt toegestaan en de inkoop blijft volledig illegaal, zodat de teelt achter die hele keten buiten de wet staat. Schattingen over wat er jaarlijks in Nederland verkocht wordt lopen uiteen van tweehonderd tot vijfhonderd ton. Over volledige legalisatie wordt al decennia gedebatteerd, onder meer omdat de overheid dan belasting kan heffen en zicht krijgt op de kwaliteit.
Bronnen. Verhaal: Rijksoverheid, gedoogbeleid softdrugs en coffeeshops Foto's: The Bulldog
