Je staat in de Leidsestraat, een van de drukste winkelstraten van de stad, toen net zo goed als nu. Langs deze etalages hingen in bordjes waarop stond wie naar binnen mocht.
Het ging stap voor stap. In 1940 verdwenen joodse ambtenaren uit hun functie, in januari 1941 moest iedereen die joods was zich laten registreren. Daarna volgden de bioscopen, de zwembaden, de parken, de markten en de cafes, allemaal met een bordje op de deur. Vanaf september 1941 gingen joodse kinderen naar aparte scholen. In mei 1942 werd de gele ster verplicht, te koop voor vier cent en een textielpunt per stuk.
In de zomer van 1942 mocht je als joodse Amsterdammer de tram niet meer in, en boodschappen doen kon alleen nog tussen drie en vijf uur 's middags. schreef die hele lijst op in haar dagboek, kort voordat het gezin onderdook, en ze eindigde met de vaststelling dat het leven gewoon doorging binnen de grenzen die overbleven.
Drie weken na die laatste maatregel viel bij de familie Frank een oproep voor op de mat. Toen begon .
We lopen de Leidsestraat uit tot aan de Prinsengracht en gaan daar linksaf, tot we voor nummer 795 staan.
Bronnen. Verhaal: Anne Frank Stichting, de anti-joodse maatregelen 1940-1942; NIOD, verordeningen van de bezetter Foto's: Willem de Jong, Rijksmuseum, RP-F-2011-38-139 (publiek domein)
