London Stone

De steen waar je nu naar kijkt, is ouder dan bijna alles in deze stad. Hij ligt er rustig bij in zijn omlijsting van Portlandsteen op Cannon Street 111; je loopt er gemakkelijk langs zonder er een tweede blik op te werpen, maar toch is hij hier al sinds minstens het jaar 1100 een herkenningspunt, en mogelijk al veel langer.

Niemand weet precies waarom hij hier is geplaatst. De meest overtuigende theorie, die door moderne archeologen wordt aangehangen, is dat hij deel uitmaakte van de ingang van een groot Romeins bestuursgebouw dat ooit in de buurt stond, mogelijk het paleis van de Romeinse gouverneur van Brittannië. Dat zou hem tot een overblijfsel van Londinium zelf maken, de stad die de Romeinen bijna tweeduizend jaar geleden stichtten.

Door de eeuwen heen trok het verhalen aan, zoals oude stenen dat doen. In 1450 trok een rebellenleider genaamd Jack Cade de stad binnen tijdens een opstand tegen koning Hendrik VI, sloeg met zijn zwaard op de steen en riep zichzelf uit tot Lord van Londen. Shakespeare dramatiseerde dit moment later en maakte er een van zijn meer chaotische menigtescènes van.

De steen overleefde de Grote Brand van 1666, de Duitse bombardementen in de Tweede Wereldoorlog en zelfs een periode waarin hij verborgen lag achter een tijdschriftenrek in een filiaal van WH Smith. Sommige monumenten vragen om een grootse behandeling. Deze houdt gewoon stand.