Het Spoorwegmuseum zit in een station dat uit onenigheid is ontstaan. wilde haar lijn rond 1870 in Utrecht aansluiten op het spoor van de concurrent en kreeg daar geen toestemming voor. Dus bouwde het bedrijf een eigen station, midden in een wandelpark bij de Maliesingel. Omwonenden protesteerden tegen het verlies van hun groen en tegen het lawaai van de treinen.
Op 10 juni 1874 ging het Maliebaanstation open, neoclassicistisch van stijl en, zo bleek later uit kleuronderzoek, oorspronkelijk roze geschilderd. Wie het ontwierp staat nergens opgeschreven. Vermoedelijk was het A.L. van Gendt, die tot datzelfde jaar in dienst was bij de concurrent, wat het zwijgen zou verklaren.
Tien jaar lang liep het goed. Er vertrokken treinen naar Antwerpen, Brussel en Parijs. Daarna opende een halte aan de Biltstraat en werd het stiller, tot het station in 1939 voor reizigers sloot. In de oorlog zijn hier twaalfhonderd Utrechtse Joden op transport gezet. Na de bevrijding diende het gebouw korte tijd als bureau voor gevonden voorwerpen.
In de jaren vijftig kreeg het museum er onderdak, en sinds de restauratie van 2005 ziet het station er weer uit als in 1874.
Wil je de stad zelf in? Onze wandelroutes door Utrecht vind je in de app.
Bronnen. Verhaal: Spoorwegmuseum, 'Station Maliebaan' en 'Oprichting van het Spoorwegmuseum' (spoorwegmuseum.nl); Oud-Utrecht, 'Geschiedenis Spoorwegmuseum'; DUIC, 'Maliebaanstation 150 jaar'; Wikipedia, Station Utrecht Maliebaan (tweede bron). Foto's: Source photo: Het Utrechts Archief
