Nederland heeft één paus geleverd, en hij heeft er geen plezier aan beleefd.
Adriaan Florenszoon Boeyens werd in 1459 geboren aan de Oudegracht. Hij studeerde in Leuven en werd daar de leermeester van de jongen die later keizer zou worden. Dezelfde Karel die het kasteel liet bouwen waar je bij Trijn over hoorde.
In 1522 kozen de kardinalen hem tot paus, bij gebrek aan overeenstemming over een Italiaan. Hij was de eerste en tot nu toe de enige Nederlander op die stoel, en voor de Romeinen was hij een buitenlander die geen gevoel had voor hun stad.
Hij kwam op het slechtst denkbare moment. Vijf jaar eerder had , een Duitse monnik, een lijst bezwaren tegen de kerk opgesteld. Zijn grootste bezwaar ging over : tegen betaling kon je bij de kerk kwijtschelding kopen van de straf voor je zonden, en dat geld ging naar Rome. Luther vond dat je vergeving niet kunt kopen. Zijn kritiek sloeg aan, de kerk begon te scheuren, en Adrianus deed iets wat zijn voorgangers nooit hadden gedaan: hij gaf toe dat de misstanden in Rome zelf waren begonnen. Daarmee zette hij zich tegen de die hem had gekozen, en hij hield de scheuring evenmin tegen.
Na twintig maanden was hij dood. In Rome hingen ze bloemen aan de deur van zijn lijfarts, uit dankbaarheid.
Het huis schuin tegenover je draagt nog zijn naam, al heeft hij er nooit gewoond. Hij liet het bouwen om op zijn oude dag naar terug te keren, en dat is er niet van gekomen.
We lopen nu de Nieuwegracht af.
Bronnen. Verhaal: Het Utrechts Archief; Paushuize Utrecht. Nog te verifiëren: de bloemen bij de lijfarts. Foto's: Source photo: Het Utrechts Archief
