De rode luifels hangen al van ver boven de stoep, en achter die gevel werd op 8 november 1966 een plaat opgenomen die Zo zingt de Jordaan heette, met de zangers die je eerder op het plein in brons zag staan. Het café was toen vier maanden oud.
Nol en Miep Uilenbroek hadden op 1 juli van dat jaar het bestaande café Huisman gekocht en er hun eigen naam op gezet. Het werd meteen een succes en is sindsdien in de familie gebleven, inmiddels bij de vierde generatie. Het motto hangt er nog altijd: Café Nol, altijd lol.
Overdag ziet het eruit als elk ander café in de straat, afgezien van die luifels. Zodra het donker wordt gaat het neon aan en is binnen alles rood, van de leren bar en de kroonluchters tot het behang en de kanten gordijntjes voor de ramen. Wie er langsloopt terwijl er wordt meegezongen, hoort het gewoon de stoep op komen.
Nol gaat pas 's avonds open, dus overdag blijft het bij de gevel. Waarom de bruine kroeg voor Amsterdammers zoveel betekent en hoe het er binnen aan toegaat, vertellen we in onze wandeling De Bruine Kroegen.
We volgen de Westerstraat naar het oosten tot aan de Prinsengracht, waar het plein zich om een vouwt.
Bronnen. Verhaal: https://cafenol.amsterdam/ / https://www.at5.nl/artikelen/163347/caf_nol_bestaat_50_jaar_het_caf_is_als_de_kerk Foto's: Stadsarchief Amsterdam
