Aan het eind van deze straat, in westelijke richting, sluit de Westertoren het beeld af, met de blauwe keizerskroon bovenop. Achter die toren ligt , op een paar honderd meter van waar je nu staat. kon de kroon vanuit haar schuilplaats door een kier zien, en belangrijker nog, ze kon de klok horen.
Die klok slaat elk kwartier. Een paar dagen nadat het gezin in juli 1942 was ondergedoken, schreef Anne dat haar vader, haar moeder en Margot maar niet aan het geluid konden wennen, terwijl zij het juist meteen prettig vond, vooral 's nachts. In een huis waar niemand naar buiten kon, gaf dat slaan de dag zijn vorm.
In de zomer van 1943 werd het stil. haalde overal in het land klokken uit de torens om ze om te smelten voor oorlogsmetaal, en ook de Westertoren raakte zijn klokken kwijt, gegoten door in de zeventiende eeuw. Anne schreef in augustus dat niemand in het Achterhuis nog wist hoe laat het was. Een paar maanden later hingen ze er weer, en sindsdien slaan ze gewoon door.
We lopen de Raadhuisstraat helemaal uit tot aan de Nieuwezijds Voorburgwal, gaan daar linksaf en volgen de gracht tot nummer 120.
Bronnen. Verhaal: Anne Frank Stichting, de Westertoren in het dagboek; Westerkerk Amsterdam, de klokken van Hemony Foto's: Rijksmuseum, RP-F-00-775 (publiek domein)
