Hoog op de gevel, boven de rij zuilen, staat een vergulde lier tegen de lucht. Dat instrument hoorde in de Romeinse verhalen bij , de god van de muziek, en het is sinds 1888 het visitekaartje van het gebouw eronder.
Het Concertgebouw opende in dat jaar aan de rand van een terrein dat toen nog braak lag, een flink eind buiten het centrum, wat veel Amsterdammers destijds een merkwaardige plek vonden voor een concertzaal. Architect ontwierp het in neorenaissancestijl, en de Grote Zaal kreeg een akoestiek die op ervaring en geluk berustte en die sindsdien wereldwijd wordt nagemeten en nagebouwd.
Wie er allemaal op dat podium hebben gestaan verrast de meeste bezoekers. Naast de orkesten die je hier verwacht traden ook , Paul McCartney en in deze zaal op, en die laatste zong daarmee in een gebouw dat tot in de steen op symfonieën is berekend.
Jaarlijks komen er ongeveer zevenhonderdduizend mensen over de drempel en is er bijna elke dag iets te horen. Wie even wil ruiken aan de sfeer kan overdag de hal in lopen.
We steken het plein weer over in noordelijke richting, naar het lage glazen paviljoen van het Van Gogh Museum.
Bronnen. Verhaal: https://www.concertgebouw.nl/over-ons / https://nl.wikipedia.org/wiki/Koninklijk_Concertgebouw Foto's: Stadsarchief Amsterdam
