Rembrandt Harmenszoon van Rijn werd in 1606 geboren in Leiden, als zoon van een molenaar, en hij was nog geen vijfentwintig toen Amsterdam hem binnenhaalde. De stad zat vol kooplieden die zich wilden laten vereeuwigen, en hij kon gezichten schilderen zoals niemand anders: half in het licht, half in het donker, alsof je iemand net betrapt.
De jaren dertig van die eeuw waren zijn beste. Hij trouwde met , nicht van de kunsthandelaar bij wie hij in huis woonde, kreeg opdracht na opdracht en leidde een atelier vol leerlingen. In 1642 leverde hij De af. In datzelfde jaar stierf Saskia, negenentwintig jaar oud, kort na de geboorte van hun zoon .
Daarna ging het bergafwaarts, en Rembrandt hielp een handje. Zijn verhouding met , de kindermeid van Titus, eindigde in een rechtszaak en in haar opsluiting in een tuchthuis in Gouda, waar hij zelf aan meewerkte. Met , die daarna bij hem kwam wonen, kreeg hij een dochter en de kerkenraad op bezoek. Toen de schuldeisers kwamen, richtten Hendrickje en Titus een kunsthandel op met Rembrandt in dienst, zodat zijn werk buiten het faillissement bleef.
Allebei stierven ze voor hem. Hij overleed op 4 oktober 1669 en werd in de begraven, in een gehuurd graf. Toen de huur afliep werden de resten geruimd, en sindsdien ligt de beroemdste schilder van het land ergens onder die kerkvloer, met de precieze plek allang verloren.
Bronnen. Verhaal: Rijksmuseum; Museum Het Rembrandthuis; Stadsarchief Amsterdam; RKD, Nederlands Instituut voor Kunstgeschiedenis Foto's: Publiek domein
