Op een stenen bank in de binnenhof zit een bronzen monnik met zijn kap zo ver naar voren getrokken dat zijn gezicht volledig in de schaduw verdwijnt. In zijn rechterhand houdt hij een pen, in zijn linker de , de kroniek waarin rond het jaar twaalfhonderd voor het eerst werd opgeschreven hoe de Hongaren dit land in bezit namen. De schrijver noemde zichzelf alleen P., genaamd magister, en verder weten we van hem weinig meer dan dat hij notaris was van een koning Béla.
Toen in het najaar van 1897 tien standbeelden aan Boedapest schonk, was dit de lastigste van het stel, want hoe beeld je iemand uit van wie geen gezicht bestaat. Minister-president vond alleen de zesentwintigjarige bereid het te proberen. Diens gezichtloze ontwerp splitste de jury precies in tweeën, waarna Bánffy besliste dat er alsnog een gezicht moest komen; Ligeti gehoorzaamde en modelleerde het naar de bebaarde natuuronderzoeker . Bij de volgende vergadering koos de commissie toch het eerste ontwerp, en de versie met gezicht moest hij vernietigen.
Sinds de onthulling op 8 november 1903 wrijven bezoekers over de pen omdat dat geluk zou brengen, en schrijvers die vastlopen schijnen hier speciaal voor langs te komen; de punt glimt ervan.
Volg de muur naar het noorden, naar het kerkje met het zware stenen portaal.
Bronnen. Verhaal: Zuglói Lapok Online over de schenking van Ferenc József in 1897 en de onthulling van het beeld op 8 november 1903; Dívány en We Love Budapest over de stemming in de jury, het gezicht naar Ottó Herman en de legende van de pen; kozterkep.hu over Ligeti Miklós en het beeld in de Vajdahunyad-burcht Foto's: OrionNimrod, publiek domein, via Wikimedia Commons; Gesta Hungarorum, publiek domein, via Wikimedia Commons
