Het water voor je is rond 1810 gegraven, toen dit drassige stuk buiten de stad in een park werd veranderd, en al in de jaren dertig van de negentiende eeuw schaatsten de ers erop. In januari 1870 opende hier officieel de baan van de schaatsclub, die het die eerste winters deed met een houten hut aan de oever. Die hut brandde af, bouwde er een stenen zaal voor terug, en toen het feestjaar naderde ging ook die weer tegen de vlakte.
Wat je nu ziet dateert van 1895: de neobarokke schaatshal van Imre Francsek, gebouwd terwijl de vijver zijn huidige vorm kreeg, allebei net op tijd klaar voor de tentoonstelling. In de zomer van 1896 lagen hier roeiboten, en midden in het water stond een paviljoen op palen waarin de oudste Hongaarse ambachten te zien waren: vissen, jagen, honing winnen.
Kunstijs kwam er pas in 1926, als tweede van Europa na Wenen, en met bijna zesduizend vierkante meter was het meteen de grootste. Dat is het nog steeds, en in de winter staan hier duizenden mensen tegelijk op het ijs, met de torens van op de achtergrond.
Volg de oever naar die torens en steek de brug over naar het eiland.
Bronnen. Verhaal: Pestbuda over de bouwgeschiedenis van de korcsolyacsarnok en de aanleg van het kunstijs in 1926; budapestcity.org over Lechner Ödön en Imre Francsek; hu.wikipedia over de aanleg van het Városliget en de vijver Foto's: Onbekende fotograaf, publiek domein, via Wikimedia Commons; FOTO:FORTEPAN / Budapest Főváros Levéltára, CC BY-SA 3.0, via Wikimedia Commons
