Onder dit gras ligt een hele wijk. Tot in de jaren dertig stonden hier honderden huizen tegen de helling, met kronkelstraatjes, wijngaarden en zoveel kroegen dat de buurt in heel Boedapest bekendstond om zijn wijn. De Hongaren noemden het de Rácváros, de Servenstad, naar de Serviërs en Bosniërs die zich hier na de vestigden.
Het ging twee keer bijna mis en één keer helemaal. In 1810 brak er brand uit bij een kuiper die duigen stond te branden, en tegen de avond waren zeshonderd huizen weg en tientallen mensen dood. De wijk kwam terug. Wat niet terugkwam was de reden van haar bestaan, want de bewoners leefden van de pont naar , en toen de openging had niemand die pont meer nodig.
Daarna ging het hard. Geen riolering, die de wijngaarden opvrat, armoede, ziektes. Op drieëntwintig mei 1933 begon de sloop, en schilders en fotografen kwamen massaal naar de steegjes om vast te leggen wat er over was. De stad wilde er een badhotelwijk neerzetten, maar daar kwam geen steen van op de grond, dus werd het terrein voorlopig een park. Dat voorlopige duurt nu negentig jaar.
De Servische kathedraal overleefde de brand, de watersnood en zelfs de sloop, en ging na de ering van 1945 alsnog tegen de vlakte.
Even verderop langs de helling begint een lange trappengalerij.
Bronnen. Verhaal: Pestbuda.hu, Nyolcvenöt éve tűnt el a régi Tabán, over de brand van 1810 en de sloop vanaf 23 mei 1933; Magyar Nemzeti Digitális Archívum (MaNDA), Tabán, te csodás, over het leven in de wijk en de laatste jaren voor de afbraak. Foto's: Tabán, 1930. Fortepan 11337 / Jankovszky György, CC BY-SA 3.0.
