De heuvel waar je op staat is van binnen hol, met kilometers gangen die door warm bronwater in de kalksteen zijn uitgesleten, en achter deze deur ligt het vreemdste wat daarin zit.
Eind jaren dertig werd een deel ervan ingericht als noodziekenhuis, berekend op zestig tot zeventig patienten. Tijdens van de winter van 1944 lagen er meer dan zeshonderd, drie op een bed, en toen het eten op raakte werden er paarden naar binnen gebracht en geslacht. Twaalf jaar later, tijdens , ging het opnieuw open, en dezelfde chirurg die hier in de oorlog had gewerkt opereerde Hongaren en Russen door elkaar. Er werd dat najaar ook een kind geboren. Haar foto hangt nu bij de ingang.
Daarna verdween het officieel. Tussen 1958 en 1962 werd het verbouwd tot atoombunker met zenuwgasfilters en voorraden voor tweehonderd artsen, en het was klaar voor gebruik op het moment dat de Cubacrisis uitbrak. Niemand heeft er ooit gewoond behalve het gezin dat ernaast woonde en de installaties draaiende hield, jaar in jaar uit, onder geheimhouding, tot 2004.
Pas in 2002 gaf de staat toe dat het bestond.
Langs de westelijke promenade naar het noorden staat een toren in zijn eentje.
Bronnen. Verhaal: Sziklakórház Atombunker Múzeum, geschiedenis van het ziekenhuis en de bunker (sziklakorhaz.eu) Foto's: Onbekende fotograaf, uit het blad Riadó, CC BY-SA 3.0, via Wikimedia Commons
