werkte aan de Bierkade als jonge schilder in de kring van , een landschapsschilder met een grote reputatie en een befaamd slecht gevoel voor geld. Steen trouwde met diens dochter Margriet en bracht een aantal jaren in deze buurt door.
Wat hij schilderde waren mensen die zich misdroegen en het naar hun zin hadden. Zijn doeken staan vol ruziende huishoudens, aangeschoten gasten, kwakzalvers die goedgelovige patienten onderzoeken, en kinderen die overal mee wegkomen. De taferelen waren zo herkenbaar dat het Nederlands nog altijd spreekt van een huishouden van Jan Steen.
Die wanorde was zorgvuldig opgebouwd. Steen laadde zijn schilderijen vol spreekwoorden, woordgrappen en kleine visuele knipogen die zijn publiek geacht werd te ontcijferen, en hij schilderde vrouwen met opvallend veel aandacht voor houding, uitdrukking en stof.
Later in zijn leven hield hij een herberg in Leiden, wat de aanname dat hij leefde zoals hij schilderde nooit heeft tegengehouden.
De volgende stop ligt ongeveer tien minuten naar het westen, aan de Prinsegracht.
Bronnen. Verhaal: Mauritshuis, dossier Jan Steen; Rijksmuseum; Haags Gemeentearchief. Huwelijksjaar met Margriet van Goyen en de duur van zijn verblijf aan de Bierkade nog te verifieren. Foto's: Jan Steen, Public domain, via Wikimedia Commons
