De bronzen vrouw op de boulevard kijkt sinds 10 november 1982 naar de horizon, de dag waarop haar onthulde. Beeldhouwer Gerard Bakker beeldde een rol uit: ze is de vrouw, moeder of dochter die een boot zag vertrekken en haar leven daarna inrichtte rond de vraag of hij terug zou komen.
Ze draagt en staat doodstil. De visserij was eeuwenlang het dodelijkste beroep aan deze kust, en het dorp hield zijn eigen grimmige boekhouding bij van de schepen die wegbleven. Het monument draagt ook de herinnering aan Scheveningse mariniers en koopvaardijzeelieden die in de Tweede Wereldoorlog omkwamen.
De inscriptie op de sokkel belooft dat de zee, die altijd nam, ooit iedereen teruggeeft die ze hield. Het is een merkwaardige vorm van troost, die meer van geloof vraagt dan van verwachting, en ze past bij een gemeenschap die precies wist waarmee ze handelde.
De volgende stop ligt een paar passen verderop, op het strand voor de boulevard.
Bronnen. Verhaal: Beeldende Kunst Den Haag, kunstwerkdossier; Haags Gemeentearchief; Muzee Scheveningen. Volledige tekst van de inscriptie nog te verifieren. Foto's: 1. Eddy BERTHIER from Brussels, Belgium, CC0, via Wikimedia Commons 2. Kempff, P.G vanuit het Haags Gemeente Archief
