In de zomer van 1935 arriveerde een Italiaanse ondernemer op de Scheveningse boulevard met een troep struisvogels. Hij spande ze voor lichte karretjes, sulky's genoemd, en bood ritjes aan over de promenade. Kinderen betaalden vijf cent, volwassenen zeven, en er liep de hele rit een begeleider mee, een verstandige voorzorg bij een vogel die trapt.
De landelijke pers behandelde het als een gebeurtenis. De krant De Tijd meldde dat Scheveningen er weer iets bijzonders bij had, een royaal oordeel voor een badplaats die al een pier, een en een reputatie van herrie bezat.
De struisvogels hadden een rustiger voorganger. Al sinds het einde van de negentiende eeuw droegen ezels kinderen over dit strand, en het beeld van meisjes in witte jurkjes en zonnehoedjes op een ezel hoorde zo volledig bij deze kust dat het schilderde. Dat doek hangt nu in het .
De ezels hebben de struisvogels ruimschoots overleefd, en haalden nooit een keer de landelijke kranten.
De laatste stop ligt een paar minuten naar het noordoosten: de pier die boven het water uitsteekt.
Bronnen. Verhaal: Haags Gemeentearchief, krantenbank (De Tijd, 1935); Scheveningen Toen en Nu, dossier strandattracties; Rijksmuseum, Isaac Israels, ezeltje rijden op het strand. Foto's: https://www.scheveningentoenennu.nl/toenennu/strandattracties/index.html Fotos https://www.archiefndr.nl/HtmlFotoDiverse/Match-a-deux.htm
