Dagenlang had het centrum van Florence geen drinkwater, geen elektriciteit, geen gas en geen telefoon. De stad was van de buitenwereld afgesneden op het moment dat ze het hardst gezien moest worden.
Op dit plein, dat hoger ligt dan de straten eromheen, kwamen de eerste hulpposten. Militairen deelden brood en water uit, bewoners haalden met emmers modder uit hun winkels, en wie een werkende waterkraan had liet de hele straat langskomen. Bakkers konden dagen niet bakken omdat hun ovens vol water stonden.
Het nieuws verspreidde zich traag, want de verbindingen waren weg en de ernst drong pas na een paar dagen in Rome door. Toen de beelden eenmaal de wereld over gingen, kwam er hulp uit heel Europa en daarbuiten: geld, pompen, drooginstallaties, restauratoren en .
We lopen langs de naar de rivier, naar het pleintje bij .
Bronnen. Verhaal: Comune di Firenze (alluvione del 1966, emergenza e soccorsi); Archivio Storico del Comune di Firenze (cronache dei giorni successivi) Foto's: Anoniem, gezicht op Piazza della Signoria (ca. 1860-1866), via Wikimedia Commons, foto Sailko, CC BY 3.0









