Naast het altaar staat een rieten mand, en daar liggen briefjes in. Handgeschreven, in tientallen talen, van bezoekers die om hulp vragen bij liefdesverdriet. De mand wordt geregeld geleegd en loopt even hard weer vol.
toen ze allebei negen waren, op een feest bij haar vader thuis. Jaren later groette ze hem op straat, en volgens zijn eigen beschrijving was dat voldoende om zijn dag, zijn werk en uiteindelijk zijn hele dichterschap te bepalen. Ze trouwde met een bankier, stierf rond haar vierentwintigste, en in is zij degene die hem door het paradijs leidt.
Over het graf waar de mand bij staat lopen de meningen uiteen. De overlevering noemt het dat van Beatrice, terwijl onderzoekers het eerder toeschrijven aan haar voedster en aannemen dat Beatrice zelf bij de familie van haar man in ligt. De briefjes blijven komen, en dat zegt genoeg over hoe weinig het uitmaakt.
Buiten loop je naar rechts, tot de straat uitkomt op een brede winkelstraat.
Bronnen. Verhaal: Chiesa di Santa Margherita dei Cerchi, Firenze (tomba e tradizione); Treccani (Beatrice Portinari, Vita Nuova) Foto's: Henry Holiday, Dante en Beatrice (1883), Walker Art Gallery, via Wikimedia Commons, publiek domein
