Een graf van halfedelsteen

Jaspis, porfier, lapis lazuli, koraal en parelmoer: de kapel achter deze muren is van vloer tot gewelf met hardsteen bekleed, allemaal in vorm geslepen en als een legpuzzel in elkaar gezet.

Van buitenaf merk je daar niets van, want je ziet een zware ronde massa achter de kerk met een koepel die naar de Dom wil lonken. Daarvoor is dit de stop met een kaartje.

De hertogen richtten voor dit werk een eigen steenslijperij op, en het begon in 1604 en kwam pas in de twintigste eeuw tot een eind. Zelden zie je een gebouw waarin zoveel vermogen letterlijk aan de muur hangt.

Een deur verder ligt de Nieuwe Sacristie, waar Michelangelo twee graven ontwierp met vier figuren voor de tijden van de dag. Dag en Nacht, Dageraad en Schemering liggen er alsof ze net wakker worden of wegzakken, boven mannen die in het echt weinig voorstelden.

In de crypte eronder ligt Anna Maria Luisa, de laatste Medici. Zij liet dit werk met haar eigen geld voortzetten, en wat zij verder voor de stad heeft geregeld hoor je op de laatste stop van deze wandeling.

Terug langs de kerk ligt aan de zuidkant een poort naar een stille binnenhof met een trap naar boven.