Veertienduizend kunstwerken en miljoenen boeken raakten in één nacht beschadigd toen de in november 1966 buiten zijn oevers trad. Het water kwam tot ruim boven de deuren van deze straat, met een laag stookolie erin die alles zwart achterliet.
Wat daarna gebeurde maakte van Florence de plek waar de wereld heen gaat met beschadigd erfgoed. Er bestond nauwelijks ervaring met schade op die schaal, dus restauratoren, scheikundigen en ambachtslieden bedachten gaandeweg methodes: hoe je een doorweekt paneel langzaam droogt en toch recht houdt, hoe je inkt redt die in het papier is uitgelopen, hoe je verf vastzet die als schilfers loslaat.
Die kennis bleef hangen in de werkplaatsen aan deze oever, die het handwerk al in huis hadden. Een museum in Tokio of Chicago dat een gebarsten paneel heeft, stuurt dat tegenwoordig naar een adres op een paar honderd meter van waar je nu staat, en de opleidingen die hier zitten trekken leerlingen uit tientallen landen.
De overstroming zelf, met de die boeken doorgaven en de hoogtemerken die nog overal in de muren zitten, krijgt zijn volledige verhaal in onze wandeling over het water van 1966.
De volgende stop ligt in Via Santo Spirito, de straat die evenwijdig aan de rivier terugloopt naar het beginpunt.
Bronnen. Verhaal: Opificio delle Pietre Dure, Firenze (restauro dopo l'alluvione del 1966); Comune di Firenze (alluvione 1966, documentazione) Foto's: Overstroming van Florence, november 1966, via Wikimedia Commons, publiek domein; hoogtemerk van de overstroming, via Wikimedia Commons, foto Sailko, CC BY-SA 3.0
