In de nacht van 28 januari 1771 brandde deze kerk vrijwel volledig uit. Het dak stortte in, de altaren verdwenen, en toen het vuur gedoofd was bleek de kapel in de rechterhoek van er nog te zijn, met de muren die er het meest toe deden.
Op die muren schilderde rond 1425 het leven van Petrus, samen met de oudere en een halve eeuw later afgemaakt door . Wat Masaccio deed was nieuw: zijn figuren staan met hun gewicht op één been, werpen echte schaduwen en kijken alsof ze iets denken. Bij loopt Eva te huilen met open mond, een gezicht dat in de schilderkunst van die jaren nergens voorkwam.
Daarom werd dit de leerschool van de stad. Generaties kunstenaars zaten hier met een tekenblok op schoot, van Leonardo tot Rafaël. Toen de jonge Michelangelo er kopieerde, kreeg hij ruzie met een medeleerling die hem een vuistslag op zijn neus gaf, en dat kromme profiel hield hij zijn leven lang.
De kapel heeft een eigen ingang en een kaartje, met een beperkt aantal bezoekers tegelijk, dus reserveren scheelt wachten.
Vanaf het plein lopen we naar het westen, waar de straten breder worden en de huizen een stuk eenvoudiger.
Bronnen. Verhaal: Musei Civici Fiorentini (Cappella Brancacci, Santa Maria del Carmine); Treccani (Masaccio, Cappella Brancacci) Foto's: Masaccio, Cacciata dei progenitori, Cappella Brancacci (ca. 1425), via Wikimedia Commons, publiek domein
