Het begon met een vreemd vuur dat niemand had gepland. In 1834 besloten ambtenaren van het Britse ministerie van Financiën een grote voorraad tally sticks, houten staafjes die eeuwenlang waren gebruikt om belastingbetalingen bij te houden, te vernietigen. Ze verbrandden ze in de ovens onder het Hogerhuis, en het vuur liep al snel volledig uit de hand, waardoor een groot deel van het Palace of Westminster in de as werd gelegd.
In 1835 had architect Charles Barry de wedstrijd gewonnen om het paleis te herbouwen. Hij werkte samen met Augustus Pugin, een briljante, obsessieve ontwerper die elk detail van het nieuwe gebouw controleerde, tot aan de deurklinken toe. Pugin ontwierp ook de iconische klokkentoren die 96 meter boven de Theems uittorent, inclusief de beroemde wijzerplaat. Tragisch genoeg stierf hij in 1852 na een zenuwinzinking, zonder de toren ooit volledig voltooid te hebben gezien.
De grote klok binnenin, Big Ben, is vernoemd naar Sir Benjamin Hall, een hoge parlementaire ambtenaar, of naar Benjamin Caunt, een beroemde zwaargewicht bokser uit die tijd. De klok barstte twee keer tijdens het testen en werd gerepareerd door hem simpelweg iets te draaien, zodat de hamer op een andere plek sloeg. Slim, maar een beetje onwaardig voor de beroemdste klok ter wereld.
Sinds 1923 opent de BBC haar radionieuwsuitzendingen met het geluid van de Big Ben, een traditie die imperiums, oorlogen en minstens twee gebarsten klokken heeft overleefd.
Bronnen. Verhaal: Canon van London| Londen Geschiedenis en wetenswaardighedenhttps://www.britannica.com/topic/Big-Ben-clock-London Foto's: Ryan Schwark, CC0, via Wikimedia Commons
