Wat u daar voor u ziet oprijzen, het Palace of Westminster, vormt al eeuwenlang het kloppende hart van het Britse politieke leven. Maar het heeft er bijna nooit zo uitgezien. Het oorspronkelijke paleis was een koninklijke residentie die dateert uit de elfde eeuw, en het brandde in 1834 bijna volledig af toen arbeiders een spectaculair slechte beslissing namen: het verbranden van oude houten tally sticks, de gekerfde stokken die ooit werden gebruikt om belastinggegevens bij te houden, in de ovens van het gebouw. De brand woedde de hele nacht en verwoestte het grootste deel van het paleis.
De ramp leidde tot een ontwerpwedstrijd, die werd gewonnen door architect Charles Barry en zijn medewerker Augustus Pugin, een briljante ontwerper die geobsedeerd was door gotische details. Samen creëerden ze het monument dat je vandaag de dag ziet. Pugin stortte zich volledig op het ingewikkelde metselwerk, de torenspitsen en de decoratieve versieringen, maar stierf tragisch genoeg in 1852, zes jaar voordat de klokkentoren voltooid was.
Die toren, nu algemeen bekend als de Big Ben, herbergt een beroemde, koppige klok. De eerste klok barstte tijdens het testen, en de tweede ook. Ingenieurs draaiden de klok gewoon om en verminderden het gewicht van de hamer, en sindsdien luidt hij, voor het eerst in 1859.
Een zakje met oude pennies, geplaatst op de slinger van de klok, past de snelheid elke dag met fracties van een seconde aan. Precisietechniek, opgelost met kleingeld.
Bronnen. Verhaal: en.wikipedia.org Foto's: Henry B Wimbush, Public domain, via Wikimedia Commons
