Het paviljoen van glas en gietijzer aan de vijver werd in vier maanden tijd gebouwd en was bedoeld als kas, en het ging in 1887 open als een van de twee hoofdgebouwen van de , de koloniale tentoonstelling waarmee Spanje zijn bezit in Azië aan het eigen publiek liet zien. Binnen stonden tropische planten uit de archipel.
Buiten stonden mensen. Op het terrein hiernaast was een dorp nagebouwd met hutten uit de Filipijnen, waar ongeveer veertig mensen, grotendeels van het eiland Luzon, maandenlang werden tentoongesteld aan het Madrileense publiek, en ze moesten dansen, tabak bewerken en hun ambachten voordoen, met exotische dieren erbij voor het effect, van de zomer tot diep in de herfst. Filipijnse studenten in Madrid hebben er destijds openlijk tegen geprotesteerd.
Het gebouw staat er nog en is nu een tentoonstellingsruimte van het , vanbinnen leeg, met alleen het licht dat door het glas valt, terwijl wat er in 1887 naast gebeurde lang uit het verhaal is weggelaten.
Houd het pad naar het zuiden aan, tot je bij een fontein komt met een bronzen figuur die achterover valt.
Bronnen. Verhaal: Wikipedia, Exposición General de las Islas Filipinas (1887) en Palacio de Cristal del Retiro; María Teresa Sánchez Avendaño, Análisis histórico y sociológico de la Exposición de Filipinas en la España finisecular, Biblioteca Virtual Miguel de Cervantes. Foto's: Foto van het Palacio de Cristal: Enric, CC BY-SA 4.0 via Wikimedia Commons.
