De brug van de vier koppen

In 62 voor Christus legde Lucius Fabricius, die toezicht hield op de wegen, deze brug neer, en hij liet zijn naam vier keer in de steen hakken, groot en herhaald alsof hij het risico op vergeten wilde uitsluiten. Het is de oudste brug van Rome die nog in gebruik is en nooit is herbouwd.

De bijnaam komt van de twee marmeren pilaren op de leuning, elk met twee gezichten die naar beide kanten kijken. Vandaar dat Romeinen hem de brug van de vier koppen noemen.

Hij ligt er bijna tweeduizend jaar en heeft elke overstroming doorstaan die de bruggen om hem heen heeft weggespoeld, deels omdat de bogen breed genoeg zijn om het water door te laten in plaats van het tegen te houden.

Aan de overkant, aan de rand van de joodse wijk, begint het verhaal van de ghetto, en dat heeft zijn eigen wandeling.

Vanaf hier gaan we terug over het eiland naar de Trastevere-kant, en volgen we de kade stroomopwaarts met de rivier aan onze rechterhand.