Er reden ooit vrachtwagens door dit gebouw heen, tot op de verdiepingen, via hellingbanen die binnen omhoog liepen, en dat was precies de bedoeling van en Willem van Tijen, die hier tussen 1949 en 1953 een werkstad onder één dak neerzetten: tientallen groothandels die hun pakhuis, showroom en kantoor kwijt waren, kregen samen een adres waar de goederen tot aan de deur konden komen.
Het idee kwam van de handelaren zelf, die na zonder vloeroppervlak zaten en te weinig kapitaal hadden om ieder apart te herbouwen. Koningin opende het gebouw in 1953, en het gold meteen als bewijs dat de wederopbouw meer kon zijn dan daken boven hoofden.
Binnen loopt een galerij als een overdekte straat door het blok, met trappen en balkons die uitkijken op de hal. Je kunt er gewoon in, en het loont, want van buiten valt niet te zien hoe hol en hoog dit gebouw eigenlijk is. De gevel houdt dat verborgen achter een raster dat zich over bijna tweehonderd meter herhaalt zonder ergens de aandacht op te eisen.
Onder het raster zijn de plekken van de oude inritten nog te herkennen, breed genoeg voor een vrachtwagen met oplegger.
We vervolgen onze weg in zuidoostelijke richting, langs de concertzaal De Doelen, tot de bestrating onder je voeten overgaat in metaal.
Bronnen. Verhaal: Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed, monumentenregister; Het Nieuwe Instituut; Stadsarchief Rotterdam Foto's: Foto 1: Van Duinen / Anefo, 1953, Nationaal Archief, CC0. Foto 2: Joop van Bilsen / Anefo, 1953, Nationaal Archief, CC0








