Rotterdam tijdens de WOII

Op 14 mei 1940 veranderde Rotterdam voorgoed. In nog geen kwartier tijd legde een Duits bombardement het historische centrum in puin. Huizen, kerken en winkels verdwenen onder het puin. Ongeveer 900 mensen kwamen om en zo’n 80.000 Rotterdammers raakten hun huis kwijt. De enorme verwoesting leidde de volgende dag tot de overgave van Nederland.

Tijdens de bezetting werd Rotterdam een strategische plek voor de Duitse oorlogsindustrie. De haven – toen al een van de grootste ter wereld – draaide op volle toeren. Scheepswerven werden ingezet voor reparaties en nieuwbouw van oorlogsschepen, en via de kades stroomden goederen en grondstoffen richting Duitsland. Dit maakte de stad tot een belangrijk doelwit voor sabotage en verzetsacties.

In het dagelijks leven voelde de oorlog als een voortdurende dreiging. Eten en brandstof waren schaars en alles was op de bon. Velen moesten werk zoeken in sectoren die in dienst stonden van de bezetter. Toch bleef verzet groeien. In het geheim werden pamfletten verspreid en spoorlijnen gesaboteerd, vooral in de haven.

Een dieptepunt kwam in november 1944 met de grote razzia. In twee dagen tijd werden meer dan 50.000 mannen tussen de 17 en 40 jaar opgepakt en weggevoerd naar Duitsland om dwangarbeid te verrichten. De stad was hermetisch afgesloten; niemand kon ontsnappen.

Toen op 5 mei 1945 de bevrijding kwam, was Rotterdam zwaar gehavend. Toch ontstond er een nieuwe energie. In plaats van het verleden te herbouwen, koos men voor vernieuwing. De stad werd een toonbeeld van naoorlogse wederopbouw – modern, vooruitstrevend en veerkrachtig.