Op deze brug ligt een hond in brons, en hij heeft niemand gered.
Biru was een gewone hond uit de buurt. Hij liep elke dag dezelfde ronde, lag in de zon op de plek waar hij nu in brons ligt, en liet zich door iedereen aaien die langskwam. Hij heeft geen kind uit het water gehaald en geen brand geblust.
Toen hij doodging misten de bewoners hem genoeg om er iets aan te doen. Er werd geld opgehaald, een beeld gemaakt, en sindsdien ligt hij er weer, op dezelfde plek, in dezelfde houding.
Het is het kleinste monument van deze wandeling en in zekere zin het eerlijkste. De rest staat er voor bevrijders, geleerden en stichters. Dit staat er voor een hond die elke dag kwam opdagen.
Er zijn ergere manieren om een standbeeld te verdienen.
De laatste stop ligt honderdvijftig meter terug, bij de Agnietenstraat, en gaat over een ander dier dat de hele wereld kent.
Bronnen. Verhaal: gelderlander.nl Foto's: Het Utrechts Archief
