Het Utrechtse schip

In de kelder van dit museum ligt een schip van bijna achttien meter dat je ruikt voordat je het ziet. Dat komt door de creosootolie waarmee het is geconserveerd, en die geur hangt er al negentig jaar. Om het gevaarte binnen te krijgen moest destijds een gat in de keldermuur worden gehakt.

Gravende arbeiders vonden het in december 1930 aan de Van Hoornekade in Utrecht-Noord, en men dacht meteen aan de Romeinen. In diezelfde jaren werd op het Domplein het Romeinse fort opgegraven en was de stad in de ban van die ontdekking.

Het schip is sindsdien twee keer jonger geworden. Een koolstofdatering maakte er eerst een achtste-eeuws vaartuig van, en pas het onderzoek naar de jaarringen wees uit dat het hout rond het jaar duizend is gekapt. De bodem bestaat uit één uitgeholde eik van ruim zeventien meter.

Het voer dus over de Rijn in de tijd dat Utrecht van het water leefde, en het was het eerste exemplaar van zijn soort dat werd gevonden, waardoor het scheepstype sindsdien naar deze stad heet.

We lopen nu naar de Oudegracht, want het water waarvan dat schip leefde hebben de Utrechters zelf gegraven.