Museum Speelklok staat vol instrumenten die zichzelf bespelen: speeldozen, draaiorgels, straatorgels en klokken die muziek maken zonder dat er een musicus aan te pas komt. Het museum begon in 1956 als tentoonstelling onder de naam Van Speeldoos tot Pierement en kreeg pas decennia later een vaste plek.
Die plek is de , en daar zit het eigenlijke verhaal. De kerk ontstond rond het jaar duizend en was er voor de gewone Utrechters, terwijl de andere kerken van de stad aan geestelijken toebehoorden. Een volkse kerk kreeg ook een volks gebruik: in de zestiende eeuw reed het verkeer dwars door het gebouw, en tijdens de Franse tijd diende het als hooiopslag, bakkerij en stal.
Middenin die drukte zat . In 1457 liet zij zich op eigen kosten inmetselen in een kluis aan de kant van de Choorstraat. Ze droeg geen schoenen, at geen vlees en geen zuivel, en bleef er 57 jaar, tot haar dood in de zomer van 1514. Bij haar overlijden luidden alle klokken van . Een gedenksteen in de Choorstraat markeert de plek.
Sinds 1984 klinkt in diezelfde ruimte muziek die zichzelf speelt.
Zin om verder te lopen? In de app staan onze wandelroutes door Utrecht klaar.
Bronnen. Verhaal: Museum Speelklok, 'Museum Speelklok viert 40 jaar in de Buurkerk' en 'Thuis in de Buurkerk' (museumspeelklok.nl); Utrechts Klokkenluiders Gilde, pagina Buurkerk (klokkenluiders.nl); DUIC, artikelen over Suster Bertken; Wikipedia, Suster Bertken (tweede bron). Foto's: Source photo: Door Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed, CC BY-SA 4.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=24260778








