Een paar kilometer hier vandaan staat stadion , en daar zingen elke thuiswedstrijd duizenden mensen hetzelfde lied. Het is geschreven door de man die hier in brons zit.
Herman Berkien werd in 1942 in Utrecht geboren en is er nooit echt weggegaan, niet als bewoner en niet als onderwerp. Hij was zanger en cabaretier, en hij maakte muziek over zijn eigen stad in zijn eigen taal. “Utereg me stadje” werd het clublied van . “Als ik boven op sta” werd zoiets als een tweede stadslied.
Een stad bezingen in haar eigen dialect was in die jaren geen vanzelfsprekende keuze. gold als de taal van de arbeidersbuurten, als iets om af te leren voordat je ergens kwam. Berkien draaide dat om door het gewoon te doen, op het podium, zonder zich te verontschuldigen.
Hij stierf op zijn drieënzestigste, in de stad waar al zijn werk over ging.
Wat de anderen in deze wandeling met wapens of woorden deden, deed hij met zijn eigen accent. Hij nam de taal die je volgens de school moest afleren, zette hem op een podium, en maakte er iets van waar een hele stad mee opstaat.
We lopen nu de singel over naar het Zocherpark.
Bronnen. Verhaal: Het Utrechts Archief. Nog te verifiëren: de status van het Utrechts dialect in die jaren. Foto's: Het Utrechts Archief
